Als het afscheid steeds meer in zicht komt

𝗘𝗹𝗸𝗲 𝗱𝗮𝗴 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝘁𝗲𝗸𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗮𝗳𝘀𝗰𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻. 𝗘𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗹𝗲𝗲𝗿 𝗶𝗸 𝘀𝘁𝗲𝗲𝗱𝘀 𝘄𝗲𝗲𝗿, 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗳𝗮𝗻𝘁𝗮𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝗸𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗶𝗸 𝗯𝗲𝗴𝗲𝗹𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗷 𝗴𝗲𝗲𝗳𝘁, 𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗻𝗼𝗼𝗶𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗲𝗿𝗲𝗶𝗱 𝗯𝗲𝗻𝘁.

 Al jaren ga ik op dezelfde manier binnen, met dezelfde groet en dezelfde routine. Ik heb geleerd dat dat helpt in de herkenning en het bewaren van de rust. Ik word dan ook al jaren op dezelfde manier begroet, ook altijd op dezelfde toon: “Goedemorgen Merel!” Ochtend, middag of avond, dat maakt niet uit. De tijd doet er allang niet mee toe. Dagen van de week, maanden, jaren, het loopt al een poos allemaal door elkaar. Dat geeft niet. Wij hielden de structuur vast voor haar. Maar vandaag was anders. Ik liep naar binnen. Zelfde route, zelfde begroeting. Maar er kwam…. niks…. Geen begroeting, geen gemopper, geen geluid. Ik versnel mijn pas. Schoonmoeder heeft 6 weken geleden een terminaalverklaring gekregen, de kans dat haar hart er mee stopt is reëel. De stilte maakt dat mijn brein direct naar het scenario schiet waarin ik haar levenloos in haar bed aantref. Alsof het dan nog uitmaakt dat ik sneller ga lopen. Het gekke is dat ik dus echt even moest schakelen. Ze is niet dood. Ze ligt scheef in haar bed, dekens en kussens overhoop. Ze kijkt me glazig aan. Ik begroet haar nog een keer, weer op dezelfde toon. Geen reactie. Niks. BAM.. Ze herkent me niet meer! Al bijna 20 jaar ben ik onderdeel van haar leven. Al 5 jaar heb ik dagelijks voor haar gezorgd. En nu ben ik een week niet bij haar binnen geweest omdat ik griep had. En ik ben weg. Uit haar leven, uit haar geheugen. Bijna wil ik het uitspreken, haar vragen: ‘Je herkent me niet?’ Gelukkig slik in die woorden op tijd in. Ik weet immers hoe ze van slag kan raken van een vraag of opmerking waaruit blijkt dat ze iets niet meer weet. Of iemand niet meer herkent.

Dit is zo vreemd. Natuurlijk weet ik dat dit monster Alzheimer is. We hebben soms ook kunnen lachen, wanneer we de shampoo in de vriezer vonden bijvoorbeeld. Na weken. Ik wist zeker dat ik nieuwe had gekocht voor haar, maar niemand kon de shampoo vinden. Dat was een soort aandoenlijk. En een gezellige tegenhanger van haar boze buien.

Op een gegeven moment merkten we dat ze mensen kwijt begon te raken. Gaten in haar geheugen. Alsof de tijd die ze met iemand doorgebracht had niet bestaan heeft. Maar soms ineens wist ze het wel weer. Dus ik heb de hoop dat ze vanavond ineens wel weer weet wie ik ben. Want dit vind ik toch best confronterend en moeilijk afscheid nemen. Vorige week was ze ook al terminaal, maar toen was het nog zo vanzelfsprekend dat ik begroet werd. Ik hoop dat ik vanavond weer: “Goedemorgen Merel!” mag horen. Dan weet ik dat dat misschien de laatste keer is en kan ik er extra goed naar luisteren. En dan kan ik, voor één keer, mijn groet aanpassen: “Dag Lianne.”